Κακός (?) Λύκος

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό. Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό. Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν. Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό. Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ' αυτά τα ρούχα. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία. Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι τής γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήλθε, με τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι' αυτό το κορίτσι, που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ' όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο, και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλύτερα. Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλύτερα. Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα. Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως, αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου. Με εκτίμηση Ο λύκος

πηγη: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=1609631404497&set=a.1595664535334.82598.1347583966&comments&alert&ref=notif&notif_t=photo_comment_tagged#!/pages/To-paramythi-tes-Kokkinoskouphitsas-apo-ten-apopse-tou-Lykou-diavaste-to/115173065194849?v=info

Τα 10 παιδιά-θαύματα του πλανήτη

Κιμ Ανγκ Γιονγκ
Ο πιο έξυπνος άνθρωπος του κόσμου που πήγε στο πανεπιστήμιο στα 3



Η διάνοια από την Κορέα γεννήθηκε το 1962 και από πολύ μικρός έδειξε την διαφορετικότητά του. Πιθανότατα είναι το πιο έξυπνο παιδί που έχει περάσει ποτέ από τον πλανήτη.

Συγκεκριμένα είναι "αναγνωρισμένος" από το βιβλίο Γκίνες, ως ο άνθρωπος με το υψηλότερο IQ στον κόσμο -ξεπερνάει το 210, όταν ο μέσος έξυπνος άνθρωπος είναι περίπου στο 100.

Ο Κιμ Ανγκ Γιονγκ όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών μπορούσε να διαβάζει κορεάτικα, ιαπωνικά, γερμανικά και αγγλικά. Μόλις έσβησε τα 5 κεράκια του, μπορούσε να λύσει πολύπλοκα μαθηματικά προβλήματα, ενώ λίγο αργότερα βγηκε στην τηλεόραση και έδειξε τα διπλώματα (επιπέδου Proficiency) που είχε αποκτήσει στα κινέζικα, τα ισπανικά, τα βιετναμέζικα, τα γερμανικά, τα αγγλικά, τα ιαπωνικά και (φυσικά) τα κορεάτικα.

Το πιο εξαιρετικό στην περίπτωση του Κορεάτη είναι ότι έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο Hanyang, ως guest φοιτητής, όταν ήταν τριών ετών (!) από το οποίο αποφοίτησε στην ηλικία των έξι. Όταν ήταν επτά ετών, η NASA τον κάλεσε να πάει στην Αμερική. Πριν κλείσει τα δεκαπέντε, είχε πάρει Ph.D. στη φυσική από το πανεπιστήμιο του Κολοράντο.

Το 1978 έφυγε από τη NASA για να γυρίσει στην πατρίδα του, όπου αποφάσισε να "μεταπηδήσει" από την φυσική στην πολιτική μηχανολογία, παίρνοντας διδακτορικό στον τομέα αυτόν.

Από το 2007 εργάζεται στο πανεπιστήμιο Chungbuk.

Γκρέγκορι Σμιθ
Υποψήφιος για Νόμπελ Ειρήνης στα 12

Γεννημένος το 1990, ο Γκρέγκορι Σμιθ μπορούσε να διαβάζει από την ηλικία των δύο ενώ έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο όταν έκλεισε τα δέκα του χρόνια. Μπορεί αν είναι ιδιοφύια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό που χαρακτηρίζει την περίπτωση του Γκρέγκορι.

Όταν δεν μελετάει, ταξιδεύει τον κόσμο για να διασφαλίσει την ειρήνη και τα δικαιώματα των ανηλίκων.

Είναι ο ιδρυτής του International Youth Advocates, έναν οργανισμό που προωθεί τα δικαιώματα των παιδιών και τις αρετές της ειρήνης. Έχει συναντηθεί με τον Μπιλ Κλίντον και τον Γκορμπατσόφ, ενώ έχει δώσει ομιλία στα Ηνωμένα Έθνη.

Για όλη αυτήν την δραστηριότητά του, έχει προταθεί τέσσερις φορές για το Νόμπελ Ειρήνης.

Το τελευταίο του επίτευγμα είναι ότι... πήρε το δίπλωμα οδήγησης.

Ακρίτ Τζασουάλ
Ο επτάχρονος αυτοδίδακτος χειρουργός

Είναι το εξυπνότερο παιδί της Ινδίας, με ΙQ που φτάνει το 146. Ο Ακρίτ Τζασουάλ έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό της Ινδίας αλλά και του πλανήτη, όταν το 2000... εγχείρησε ένα μικρό κορίτσι σε φιλικό σπίτι. Τότε ήταν μόλις επτά ετών.

Η οκτάχρονη ασθενής του δεν είχε χρήματα για να απευθυνθεί σε "πραγματικό" γιατρό για να γιατρέψει το καμμένο χέρι της. Τα δάχτυλα της, λόγω του εγκαύματος, είχαν κολλήσει μόνιμα σε γροθιά και δεν μπορούσε να τα ανοίξει.

Ο Ακρίτ που δεν είχε καμία εμπειρία ως γιατρός ή χειρουργός, κατάφερε να απελευθερώσει τα δάχτυλα της και το κορίτσι μπόρεσε να χρησιμοποιήσει και πάλι την παλάμη της.

Φυσικά, μετά από αυτό το περιστατικό, ο Ακρίτ επικεντρώθηκε στην ιατρική και στην ηλικία των 12 υποστήριξε ότι είναι σε καλό δρόμο για να βρει την θεραπεία του καρκίνου. Αυτή τη στιγμή μελετάει για το δίπλωμα του στην ιατρική, ενώ είναι ο πιο νέος μαθητής που έγινε ποτέ δεκτός σε πανεπιστήμιο της Ινδίας.

Κλεoπάτρα Στράταν
Η τρίχρονη τραγουδίστρια που βγάζει 1000€ για κάθε τραγούδι

Η Κλεοπάτρα Στράταν γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου του 2006 στη Μολδαβία και είναι η κόρη του τραγουδιστή, Πάβελ Στράταν.

Είναι η πιο μικρή τραγουδίστρια που κατάφερε να έχει εμπορική επιτυχία, με το πρώτο της άλμπουμ "La vârsta de trei ani" να κυκλοφορεί όταν εκείνη ήταν τριών ετών.

Εκτός αυτού, κατέχει και ένα άλλο ρεκόρ. Είναι η πιο μικρή τραγουδίστρια που τραγούδισε ζωντανά για δύο συνεχείς ώρες, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο. Πληρώνεται πολλά λεφτά για τη δουλειά της, ενώ έχει κερδίσει και ένα βραβείο MTV.

Ένα σινγκλ της, μάλιστα, το "Ghita", έφτασε στο νούμερο ένα των ρουμάνικων charts, κι έτσι η μικρή Κλεοπάτρα κατέκτησε ένα ακόμα ρεκόρ!

Αελίτα Αντρέ
Η δίχρονη ζωγράφος με δημιουργίες της σε διάσημη γκαλερί

Όλη η Αυστραλία "παραμιλάει" λόγω του εξαιρετικού ταλέντου της μικρής Αελίτα. Οι αφηρημένες δημιουργίες της κοσμούν διάσημη γκαλερί της χώρας της, δημιουργίες που ζωγράφισε πριν ακόμα κλείσει ένα χρόνο!

Η Αελίτα είχε την ευκαιρία να αναδείξει τους πίνακες της όταν ο Μαρκ Τζέιμισον, διευθυντής της γκαλερί Brunswick της Μελβούρνης, ανακάλυψε τα δημιουργήματα της και ενθουσιάστηκε!

Αποφάσισε έτσι να τα συμπεριλάβει σε ένα καινούριο σόου που ετοίμαζε εκείνον τον καιρό, χωρίς να γνωρίζει την ηλικία της ζωγράφου.

Στην προετοιμασία του σόου, ο Τζέιμισον προωθούσε τη δουλειά της Αελίτα σε περιοδικά και σε γνωστούς του ενώ λίγο καιρό πριν τα εγκαίνια, ανακάλυψε ένα ενδιαφέρον στοιχείο για την νέα καλλιτέχνιδα: η Αελίτα Αντρέ ήταν μόλις 22 μηνών!

Μετά το αρχικό σοκ, αποφάσισε να προχωρήσει με την έκθεση, και έτσι το ταλέντο της μικρής Αελίτα έγινε γνωστό σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Σαούλ Άαρον Κρίπκε
Του ζήτησαν να διδάξει στο Χάρβαρντ όταν ήταν ακόμα στο γυμνάσιο

Ο Σαούλ Άαρον Κρίπκε είναι γιος ενός ραβίνου, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στην Όμαχα τη δεκαετία του 1940. Πρόκειται για μια αυθεντική περίπτωση παιδιού-θαύματος.

Όταν πήγαινε στην τετάρτη δημοτικού, ανακάλυψε το μαγικό κόσμο της άλγεβρας και στο τέλος του δημοτικού σχολείου, εκείνος είχε ήδη φτάσει σε επίπεδο μεταπτυχιακού στη γεωμετρία και τα μαθηματικά και είχε αρχίσει να διαβάζει και φιλοσοφία.

Όταν βρισκόταν ακόμα στην εφηβεία, δημοσίευσε πολλές από τις μελέτες του, που έφεραν επανάσταση στο χώρο της επιστήμης. Χάρη σε ένα δημοσίευμα του, το Χάρβαρντ του πρόσφερε μια θέση καθηγητή στο πανεπιστήμιο.

Εκείνος αρνήθηκε και τους έγραψε το εξής: "Η μητέρα μου λέει ότι θα πρέπει να τελειώσω πρώτα το λύκειο και να πάω κολλέγιο πριν αρχίσω να εργάζομαι".

Τελικά, όταν τελείωσε το σχολείο, το πανεπιστήμιο που διάλεξε για να συνεχίσει τις σπουδές του ήταν το Χάρβαρντ.

Ο Κρίπκε μεγαλώνοντας, κέρδισε το βραβείο Schock, κάτι σαν το Όσκαρ του τομέα της φιλοσοφίας. Θεωρείται στις μέρες μας, ως ο πιο σημαντικός φιλόσοφος εν ζωή.

Μάικλ Κέβιν Κέρνεϊ
Τελείωσε το πανεπιστήμιο στα 10 και κέρδισε 1 εκατομμύριο σε τηλεοπτικό σόου

Ο 24χρονος Μάικλ Κέρνεϊ έγινε γνωστός ως ο νεότερος απόφοιτος κολεγίου στην ηλικία των δέκα. Το 2009, επίσης, κατάφερε να κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια στο διάσημο τηλεπαιχνίδι "Ποιός θέλει να γίνει εκατομμυριούχος".

Ο Κέρνεϊ γεννήθηκε το 1984 και έχει σπάσει πολλά παγκόσμια ρεκόρ. Είπε τις πρώτες του λέξεις όταν ήταν μόλις τεσσάρων μηνών.

Όταν ήταν έξι ετών, μπόρεσε να πει καθαρά στον παιδιάτρο του "Έχω μια μόλυνση στο αριστερό μου αυτί" ενώ έμαθε να διαβάζει όταν ήταν δέκα μηνών.

Όταν ήταν τεσσάρων ετών, έκανε διαγνωστικά τεστ για το γνωστό μαθηματικό πρόγραμμα Johns Hopkins και σε όλα το σκορ του ήταν τέλειο. Τελείωσε το λύκειο στα έξι και γράφτηκε στο κολλέγιο της Σάντα Ρόσα, από το οποίο αποφοίτησε στα δέκα με πτυχίο στην γεωλογία και την ανθρωπολογία.

Στα δεκαεπτά του, δίδασκε σε πανεπιστήμιο.

Φαμπιάνο Λουίτζι Καρουάνα
Ο νεότερος Grandmaster του κόσμου

Οι φίλοι του δημοφιλούς παιχνιδιού, είδαν πριν δύο χρόνια τον 14χρονο Φαμπιάνο να κερδίζει τον τίτλο του Grandmaster στο σκάκι.

Με αυτήν την κατάκτηση, ο Φαμπιάνο Καρουάνα έγινε ο νεότερος παίκτης που κατάφερε να κερδίσει τον συγκεκριμένο τίτλο. Ήταν ακριβώς 14 ετών, 11 μηνών και 20 ημερών.

Το παιδί-θαύμα της σκακιέρας έχει διπλή υπηκοότητα, από την Ιταλία και της Ηνωμένες Πολιτείες.

Στη λίστα FIDE του Απριλίου του 2009, το επίπεδο του αγγίζει τα 2649, γεγονός που τον χρίζει ως τον πιο νέο παίκτη του κόσμου που καταφέρνει να έχει τέτοιες επιδόσεις.

Γουίλι Μοσκόνι
Ο 6χρονος επαγγελματίας παίκτης μπιλιάρδου

Ο Γουίλιαμ Τζόζεφ Μοσκόνι ή αλλιώς ο Mr. Pocket Billiards ήταν ένας επαγγελματίας παίκτης μπιλιάρδου από την Φιλαδέλφια των Η.Π.Α.

Παρόλο που ο πατέρας του είχε αίθουσα μπιλιάρδου, δεν τον άφηνε να παίζει εκεί. Ο μικρός Γουίλι έκανε πρακτική με τις... πατάτες από την κουζίνα, χρησιμοποιώντας ένα παλιό κοντάρι. Ο πατέρας του κάποια στιγμή συνειδητοποίησε το μεγάλο ταλέντο του γιου του και άρχισε να τον προπονεί.

Σε αγώνες που διοργάνωνε ο πατέρας του, ο Γουίλι κατάφερνε να κερδίσει πολλούς έμπειρους παίκτες -παρόλο που για να φτάσει το τραπέζι έπρεπε να σταθεί πάνω σε ένα κουτί.

Το 1919, διεξήχθη έναν αγώνας ανάμεσα στον Μοσκόνι και τον παγκόσμιο πρωταθλητή της εποχής, Ραλφ Γκρίνλιφ. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη και παρόλο που ο Γκρίνλιφ κέρδισε τον αγώνα, ο Γούλι έπαιξε εξαιρετικά καλά και άρχισε την καριέρα του ως επαγγελματίας παίκτης.

Το 1924, όταν ήταν έντεκα χρονών, έγινε πρωταθλητής νέων.

Μεταξύ των ετών 1941 και 1957, κατάφερε να κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα BCΑ δεκαπέντε φορές. Έχει καταρρίψει πολλά ρεκόρ και χάρη σε εκείνον το μπιλιάρδο έγινε το δημοφιλές παιχνίδι που ξέρουμε σήμερα. Ακόμα και σήμερα κατέχει το "αδιανόητο" ρεκόρ με 526 συνεχόμενες επιτυχείς βολές.

Ελάινα Σμιθ
Η νεότερη "σύμβουλος σχέσεων" του κόσμου

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της πόλης της, της έδωσε αμέσως δουλειά, όταν τηλεφώνησε για να δώσει συμβουλές σε μια κοπέλα που είχε καλέσει για να παραπονεθεί επειδή την είχε παρατήσει ο σύντροφός της.

Η συμβουλή της μικρής Ελάινα - "πήγαινε για μπόουλινγκ μκε τους φίλους σου και πιες μια κούπα γάλα να ηρεμίσεις"- ήταν τόσο καλή, που από τότε είχε εβδομαδιαία εκπομπή με χιλιάδες ενήλικους ακροατές. Τα προβλήματα τα οποία συνήθως καλείται να επιλύσει είναι ερωτικής φύσεως, από το πως να παρατήσεις τον φίλο σου μέχρι το πως να ξεπεράσεις ένα χωρισμό.

Όταν μια ακροάτρια έγραψε ένα γράμμα στην Ελάινα και τη ρωτούσε πως θα έβρισκε έναν άντρα, εκείνη απάντησε: "Κούνησε τους γοφούς σου και άκου το soundtrach του High School Musical".

Όταν μια άλλη ακροάτρια τη ρώτησε live πως θα ξανακερδίσει τον πρώην της, η Ελάινα την συμβούλεψε: "Δεν αξίζει να πονοκεφαλιάζεις. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να στεναχωριέσαι για έναν άντρα".

ΠΗΓΗ : http://www.men24.gr/html/ent/842/ent.78842.asp

Η ανούσια συνεχής χρήση των ιδιωτικών οχημάτων

Πρόσφατα διάβαζα,σε ένα περιοδικό, ένα αφιέρωμα στους 3 καλύτερους τερματοφύλακες.Ο ένας εκ των τριών ήταν ο Iker Casillas (Ίκερ Κασίγιας).Ο Κασίγιας είναι ο βασικός τερματοφύλακας του πιο πλουσίου ποδοσφαιρικού συλλόγου, δηλαδή της Ρεάλ Μαδρίτης, εδώ και πολλά χρόνια.Επίσης είναι ο βασικός τερματοφύλακας της Ισπανίας.Να μην τα πολυλογώ, το αφιέρωμα ανέφερε το ποδοσφαιρικό βιογραφικό του και κάτω-κάτω έγραφε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!
Στο απίστευτο έλεγε: "Την περίοδο 1999-2000 επειδή δεν είχε δίπλωμα οδήγησης, ο νεαρός τότε Κασίγιας ήταν ο μοναδικός παίκτης της Ρεάλ που πήγαινε στις προπονήσεις με το λεωφορείο!"

Με άλλα λόγια όλοι ήταν επισήμως νταβατζωμένοι με το αυτοκινητάκι τους και τη χρήση του.Τόσοι παίκτες ήταν και κανείς εκτός από τον Κασίγιας, ο οποίος λόγω ανάγκης δε χρησιμοποιούσε Ι.Χ., μετακινόντουσαν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς;;;

Ας μεταφέρουμε αυτήν την κατάσταση σε γενικότερο επίπεδο.Πολλοί από εμάς είμαστε επαναπαυμένοι με τα αμαξάκια μας και γενικότερα σε πολλές πτυχές της ζωής μας.Τα χρησιμοποιούμε υπέρ του δέοντος και το εννοώ.Αν το πάρουμε από την οικολογική πλευρά ,είναι καταστροφικά αλλά εμείς συνεχίζουμε την υπερχρήση αφού δε μας νοιάζει καθόλου αυτός ο πλανητάκος που τον έχουμε κάνει ιδιοκτησία μας πια.Αν το πάρουμε από την πλευρά της απλότητας,της σκέψης και της ιδεολογίας, σχεδόν κανείς δεν χρησιμοποιεί άλλα μέσα για τις κινήσεις του αφού έχουν βολευτεί.Σχεδόν κανείς δε χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς εντατικά καθημερινώς γιατί το θεωρεί ταπεινωτικό εφόσον έχει την πολυτέλεια του ιδιωτικού του οχήματος.Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν απομείνει να διασχίζουν την πόλη με τα πόδια.Δυστυχώς τώρα πια στους περισσότερους τα 7 τετράγωνα τους φαίνονται πολλά.Ίσως να θεωρούν μαγκιά να επιδεικνύουν τα ιδιωτικά οχήματα τους.Ίσως να μη θέλουν να συναναστραφούν με άλλους ανθρώπους ώστε να μείνουν κλεισμένοι στον ουτοπικό,υλικό και καλοπερασάκικο κόσμο τους.Πολλοί επικαλούνται τη δικαιολογία πως κερδίζουν χρόνο όταν βιάζονται με τα ιδιωτικά οχήματα.Όμως γιατί βιάζονται;;;Κατά τη γνώμη μου,άδικα βιάζονται τις περισσότερες φορές....

Θα παραθέσω ενδεικτικά μία απίστευτη ιστοριούλα για το θέμα του περπατήματος.
Ένα βράδυ,εκεί που παραθερίζω, κίνησαν κάποιοι γείτονες, νέοι σε ηλικία,  να πάνε επίσκεψη.Μπήκαν στο αμάξι και ξεκίνησαν.Αλλά μέχρι πού έφτασαν;;Μέχρι το γειτονικό σπίτι το οποίο βρισκόταν λιγότερο από 100 μέτρα μακριά!Με χαλαρό περπάτημα είναι λιγότερο από 4 λεπτά αυτή η απόσταση.Αλλά αυτοί επέλεξαν το αμάξι.Να επισημάνω πως δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα υγείας για να δικαιολογηθούν.

Την επόμενη φορά σκεφτείτε άμα χρειάζεστε πραγματικά την ατομική χρήση του ιδιωτικού σας οχήματος!

Στρατιώτες στην Αθήνα - Πόσο πολύ επηρεαζόμαστε

Θα σας διηγηθώ ένα γεγονός που μπορεί να σας φανεί κάπως αστείο αλλά είναι σοβαρό με ένα γενικότερο νόημα.

Ένα μεσημεράκι στην Αθήνα, καθώς πορευόμουν προς το ωδείο αμέριμνα, είδα ξαφνικά 3 παιδιά να ξεπροβάλουν από μία γωνία κρατώντας ψεύτικα όπλα.Η ηλικία τους πρέπει να ήταν κάπου στα 12 (γνώριζα το ένα εκ των τριών).Η στάση τους και το σχέδιο βάση του οποίου προχωρούσαν και έλεγχαν την περιοχή θύμιζε πολύ στρατιωτικές  ταινίες και ταινίες κατασκοπίας κυρίως αμερικανιές.Συνέχισα  να τους παρακολουθώ και τελικά συμπέρανα πως θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν ηθοποιοί αφού είχαν ενσαρκωθεί στο ρόλο του στρατιώτη κυριολεκτικά.Αντιμετώπιζαν τα πάντα γύρω τους ως ένα πεδίο μάχης. Βλέποντας τους γελούσα από μέσα μου αλλά πλάκα στην πλάκα είναι πολύ σοβαρό!

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως κάτι τέτοιο δεν είναι φυσιολογικό.Ο πόλεμος είναι από τα χειρότερα γεγονότα (αν όχι το χείριστο) αλλά αυτά τα παιδιά  και πολλά άλλα το εκλαμβάνουν ως παιχνίδι.Βέβαια πολλοί από εμάς έχουμε παίξει με όπλα αφού κάποτε γίναμε και εμείς θύματα της τηλεόρασης, της βίας και των διαθέσεων των βιομηχανιών.(και οι περισσότεροι συνεχίζουμε να είμαστε...)Σε τελική ανάλυση,ύστερα από λίγο καιρό βομβαρδισμού λανθασμένων προτύπων και γεγονότων από πολλά μέσα, ταυτιζόμαστε με τα πρότυπα αυτά και χάνουμε την ελεύθερη σκέψη μας, τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα μας.

Νίκος Οντουμπιτάν

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»… Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…


●●●
ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.
●●●●●●
ΠΗΓΑ στο 65ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.
●●●
ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση… Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο…


●●●
ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.
●●●
ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις…
●●●
ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.
●●●
ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη…

Που να ήξεραν τότε ;

Το άλογο θα μείνει για πάντα, ενώ το αυτοκίνητο είναι μόνο ένας νεωτερισμός, μια φούσκα.
Ένας τραπεζίτης στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ό,τι μπορούσε να εφευρεθεί, έχει εφευρεθεί.
Ο επικεφαλής του Αμερικανικού γραφείου ευρεσιτεχνιών (1899)

Δεν έχει σημασία τι θα κάνει. Δεν θα καταφέρει ποτέ του τίποτα.
Ένας από τους δασκάλους του Αϊνστάιν

Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στο μέλλον μπορεί να ζυγίζουν κάτω από δεκαπέντε τόνους.
Από το περιοδικό POPULAR MECHANICS, τo 1949.

Νομίζω ότι υπάρχει μια παγκόσμια αγορά για, ενδεχομένως, πέντε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. 
Thomas Watson, 1874-1956 (Το είπε το 1953…)

Ο φωνογράφος δεν έχει καμιά απολύτως εμπορική αξία.
Τόμας Έντισον, 1847-1934 (εφευρέτης του φωνογράφου)

Δηλαδή, θα κάνετε ένα πλοίο να πλεύσει αντίθετα στον άνεμο και στα ρεύματα, ανάβοντας μια φωτιά κάτω από το κατάστρωμα; Σας παρακαλώ, δεν θέλω να χάνω το χρόνο μου ακούγοντας τέτοιες ανοησίες.
Ναπολέων Βοναπάρτης, 1769-1821

(Αναφερόμενος στην εφεύρεση του ατμόπλοιου)

640 ΚΒ μνήμη νομίζω ότι είναι αρκετά για όλους.
Bill Gates(μεγάλη "πατάτα", σύμφωνοι. Ποιος όμως είχε αντίθετη άποψη εκείνη την εποχή;)

Η πτήση μηχανών βαρύτερων από τον αέρα είναι αδύνατη.
Lord Kelvin, 1824-1907

Το ταξίδι με τρένο δεν είναι δυνατό, επειδή με τέτοιες ταχύτητες, ελλείψει αέρα, οι επιβάτες θα πέθαιναν από ασφυξία.
Κάποιος Βρετανός πανεπιστημιακός στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα.

Το τηλέφωνο είναι μια ενδιαφέρουσα εφεύρεση, αλλά ποιος θα 'θελε να το χρησιμοποιήσει;
Rutherford B. Hayes,1822-1893, Πρόεδρος ΗΠΑ (μετά την παρουσίαση της νέας εφεύρεσης του τηλεφώνου το 1876)

Η ενέργεια που παράγεται από τη διάσπαση ενός ατόμου είναι αμελητέα. Όποιος περιμένει μια νέα μορφή ενέργειας από τις μεταμορφώσεις του ατόμου, είναι φαντασιόπληκτος.
Ernest Rutherford,1871-1937 (λίγο μετά την πρώτη διάσπαση του ατόμου που πέτυχε ο ίδιος)

Πυρηνοκίνητες οικιακές συσκευές θα είναι πραγματικότητα σε δέκα χρόνια.
Ένας Αμερικανός επιχειρηματίας το 1956

Η παγκόσμια αγορά για φωτοτυπικά μηχανήματα είναι, το πολύ, 5000 κομμάτια.
Έγγραφο της ΙΒΜ σχετικά με πιθανή συνεργασία με την XEROX το 1959.

Η τηλεόραση δεν έχει τη δυνατότητα να επιβιώσει σε καμιά αγορά πάνω από έξι μήνες. Οι άνθρωποι σύντομα θα βαρεθούν να κοιτούν ένα ξύλινο κουτί κάθε βράδυ.
Darryl Zanuck,1902-1979 (πρόβλεψη του 1946…)

Ποιος είναι ο ακριβέστερος ορισμός της Παγκοσμιοποίησης;

Απάντηση:
Ο θάνατος της πριγκίπισσας Νταϊάνας.

Ερώτηση:
Και γιατί;

Απάντηση:

Μια Αγγλίδα πριγκίπισσα, που με τον Αιγύπτιο φίλο της έχει ατύχημα σε μια γαλλική σήραγγα, μέσα σε ένα γερμανικό αυτοκίνητο με ολλανδική μηχανή, που το οδηγεί ένας Βέλγος μεθυσμένος από σκοτσέζικο ουίσκι, ενώ τους ακολουθούν
από κοντά Ιταλοί παπαράτσι με γιαπωνέζικες μοτοσικλέτες,τυγχάνει των πρώτων βοηθειών από έναν Αμερικανό γιατρό με βραζιλιάνικα φάρμακα! Και όλα αυτά σου τα γράφει ένας Έλληνας που χρησιμοποιεί την τεχνολογία του Μπιλ Γκέιτς, κι
εσύ πιθανώς τα διαβάζεις σε έναν από τους αμέτρητους υπολογιστές της IBM, που χρησιμοποιεί ταϊβανέζικα τσιπς, και κορεάτικη οθόνη, συναρμολογημένο από εργάτες της Μπαγκλαντές σε ένα εργοστάσιο της Σιγκαπούρης, που μεταφέρανε
σε φορτηγά Ινδοί, και έκλεψαν Ινδονήσιοι, και ξεφόρτωσαν Σικελοί λιμενεργάτες και μετέφεραν Μεξικανοί παράνομοι, και τελικά σου πούλησαν Εβραίοι.

Αυτό, αγαπητέ μου, είναι Παγκοσμιοποίηση!!!

Μια πολύ παλιά ιστορία...

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
"Τι είναι το κρυφτό;"
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

'Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε τηνάφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί. ....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον 'ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού,πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από
τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα. Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...